Sól morska/himalajska

Sól morska i himalajska to naturalne źródła chlorku sodu (NaCl) z dodatkowymi minerałami śladowymi. Według danych USDA, sól zawiera 0 kcal, 0g węglowodanów, 0g białka i 0g tłuszczu. Kluczowy składnik to sód — 38758 mg/100g (ok. 97% czystego NaCl w soli morskiej). Sól himalajska (różowa) zawiera dodatkowo śladowe ilości żelaza, potasu, magnezu i wapnia.

Na diecie ketogenicznej sól jest nie tylko dozwolona, ale wręcz niezbędna. Ketoza powoduje zwiększone wydalanie sodu przez nerki (efekt obniżonej insuliny), co może prowadzić do tzw. keto flu — bólów głowy, zmęczenia, skurczów mięśni i zawrotów głowy. Eksperci keto zalecają spożycie 3000-5000 mg sodu dziennie (ok. 7-12g soli), czyli znacznie więcej niż standardowe zalecenia dla populacji ogólnej. Nie bój się solić potraw.

Sól morska nierafinowana zachowuje minerały śladowe z wody morskiej: magnez, potas, wapń i jod (w mniejszych ilościach niż sól jodowana). Sól himalajska zawiera ok. 84 minerałów śladowych, w tym żelazo (nadające różowy kolor), ale ich ilości są zbyt małe, by stanowić istotne źródło dietetyczne. Najważniejszy jest sam sód — kluczowy elektrolit regulujący ciśnienie krwi, funkcję nerwów i równowagę płynów.

Na keto sól to podstawa zarządzania elektrolitami. Dosolenie bone broth, dodanie szczypty soli do wody z cytryną rano lub posypanie potraw gruboziarnistą solą morską pomaga utrzymać poziom sodu. Sól świetnie uwydatnia smak tłustych potraw — steków, jajek, awokado i sera. Gruboziarnista sól morska (fleur de sel, Maldon) jako wykończenie dań dodaje chrupkości i intensywności smaku.

Przy zakupie wybieraj sól morską nierafinowaną lub himalajską zamiast zwykłej soli kuchennej — ta ostatnia jest oczyszczona chemicznie i zawiera środki antyzbrylające. Jeśli nie jesz ryb ani alg, rozważ sól jodowaną lub suplementację jodu. Sól gruboziarnista nadaje się na wykończenie, drobnoziarnista do gotowania. Przechowuj w suchym miejscu. Na keto warto mieć też sole elektrolitowe (sól potasowa — chlorek potasu) do uzupełniania potasu.